سمنان، پایتخت لقبها؛ اما محروم از بدیهیترین زیرساخت ورزشی
اما در کنار این موج لقبها و شعارها، یک واقعیت تلخ وجود دارد: توسعه هیچگاه با شعار رشد نمیکند. این نکته دقیقاً همان اصل بنیادین «توسعه متوازن» است؛ اصلی که اقتصاددانان توسعه از دهه ۱۹۷۰ تا امروز بر آن تأکید دارند. همانگونه که بدن انسان تنها زمانی سالم است که تمام اعضا هماهنگ رشد کنند، یک استان نیز زمانی «توسعهیافته» است که همه حوزهها همزمان تقویت شوند؛ و راستش را بخواهیم ورزش در سمنان سالهاست بیمار مانده است.
سه دهه است فریاد زدهایم، نوشتهایم، هشدار دادهایم؛ اما امروز نهتنها پیشرفتی رخ نداده، بلکه حسرت روزهای گذشته را میخوریم. موفقیتهای ورزشی برای استان ما به قصهای شبیه افسانه تبدیل شده است؛ نه زیرساخت داریم، نه تیمهای مطرح، نه زمین استاندارد؛ مرکز استانی با این همه قدمت حتی یک زمین فوتبال مناسب هم ندارد. این واقعیت، دقیقاً همان نشانه «توسعه ناقص» است؛ وضعیتی که در ادبیات مدیریت شهری به «Gap Development» یا «رشد شکافدار» مشهور است.
و حالا مسئلهای بزرگتر از همیشه در برابر ما ایستاده است؛ مسئلهای که در مسابقات کشتی نوجوانان و بزرگسالان در سالن غدیر سمنان، شدت و عمق آن را همه با چشم دیدند:
نبود «خوابگاه» و «سرای ورزشکاران» در مرکز استان سمنان
در هیچ نظام ورزشی دنیا—از اروپا تا شرق آسیا—تربیت ورزشکار بدون «اقامتگاه متمرکز»، «سرای تیمی» و «خوابگاه استاندارد» مفهومی ندارد. این مکانها فقط محل خواب نیستند؛ آزمایشگاه رشد ورزشکارند.
اینجاست که علم وارد میشود:
مطالعات علوم ورزشی نشان میدهد که محیط خوابگاهی منظم باعث افزایش انسجام تیمی، کاهش استرس، افزایش کیفیت ریکاوری، و جهش عملکردی ورزشکاران میشود. باشگاههای معتبر دنیا، از بارسلونا تا سونبوری ژاپن، توسعه خود را از خوابگاه شروع کردهاند نه از سالن مسابقه.
چرا خوابگاه ورزشی از سالن و زمین مهمتر است؟
روایتهای علمی و مطالعات جهانی میگویند:
۸۰ درصد پیشرفت ورزشکاران در دورههای متمرکز مسابقه و اردو رخ میدهد، نه در تمرینهای روزمره.
خوابگاه مجهز، امکان تغذیه مناسب، ریکاوری، کارگاههای آموزشی، جلسات انگیزشی و همافزایی تیمی را فراهم میکند.
ورزشکار در یک تورنمنت، تجربهای برابر با دهها جلسه تمرین کسب میکند. این گزاره در علم «فیزیولوژی تطبیقی» یک اصل شناختهشده است.
میزبانی مکرر مسابقات، مهمترین موتور رشد ورزش استانهاست؛ زیرا هم رقابت ایجاد میکند، هم انگیزه، هم دیده شدن. هر استانی که امروز قهرمان میسازد—از کرمانشاه در کشتی تا اصفهان در والیبال—اول «میزبانی» را جدی گرفته است.
اما سمنان، مرکز یک استان با این همه ادعا و عنوان و قدمت، حتی یک خوابگاه ورزشی ندارد.
نتیجه چیست؟
ورزشکاران مهمان آواره خانههای مردم میشوند؛ بعضی تیمها مجبورند به شهرهای اطراف بروند؛ و برخی در نهایت کار به چادر زدن در گوشه پارکها میکشد!
این وضعیت دقیقاً با استانداردهای «میزبانی A» که وزارت ورزش تعریف کرده، تضاد کامل دارد.
آیا چنین تصویری شایسته شهری است که نامش را «پایتخت» در حوزههای مختلف میگذاریم؟
مسئولان پیشین چگونه چنین خلأ بزرگی را ندیدند؟
این پرسشی است که جامعه ورزش سمنان بارها مطرح کرده و هنوز پاسخی روشن دریافت نکرده است. واقعاً چگونه در شهری با طولانیترین ریشههای فرهنگی ایران، سالها کسی به فکر تأسیس یک سرای ورزشی نیفتاده است؟
در علم مدیریت شهری این نوع غفلت، «غفلت ساختاری» نام دارد؛ یعنی مسئله آنقدر بدیهی بوده که مسئولان گمان کردهاند خودبهخود حل میشود.
تغییر مدیرکل ورزش محترم و آغاز فعالیت ایشان اتفاق خوبی است؛ اما انتظار معجزه از یک نفر، بیانصافی است. توسعه ورزش یک کار گروهی است؛ نیازمند اراده مشترک، تخصیص بودجه مشخص، اولویتبندی واقعی و حمایت مستمر.
در بسیاری از استانها، ساخت خوابگاه ورزشی با همکاری استانداری، شهرداری، خیرین ورزشی و بخش خصوصی انجام شده است؛ نمونه بارز آن خوابگاه ۱۴۰ تختی گرگان و سرای ورزشکاران خراسان جنوبی است.
درخواست صریح از استاندار و فرماندار پرتلاش سمنان
میدانیم که استاندار سمنان دغدغه ورزش دارد، میدانیم فرماندار مرکز استان فردی مردمی و پیگیر است؛ اما امروز ورزش سمنان در نقطه بحرانی قرار دارد.
بر اساس شاخص ملی توسعه ورزشی، استانهایی که فاقد زیرساخت خوابگاهی هستند، ۴۰ تا ۶۰ درصد کمتر از ظرفیت واقعی خود قهرمان میسازند.
خوابگاه ورزشی تنها یک نیاز نیست؛
سنگبنای توسعه، شرط میزبانی، پایه ساخت تیمهای ریشهدار، و آغاز هر تحول واقعی در ورزش استان است.
خواهش جامعه ورزش این است که این مطالبه را یک بحران واقعی ببینید؛ همانگونه که مسئله آب را بحران میدانیم. ورزش بدون زیرساخت، یعنی آیندهای بدون قهرمان، بدون نشاط اجتماعی، بدون سرمایه انسانی سالم.
سمنان نباید با این همه سابقه تاریخی، فرهنگی و علمی، از ابتداییترین امکانات ورزشی محروم بماند.
اجازه ندهید استان در میان نامها و القاب زیبا، با توسعهای ناقص و معیوب پیش برود.
بدون نظر! اولین نفر باشید