چوبداری که ابرثروتمند ایران شد

سمنان- محبان علاء- جوادی- در این‌روزها بی‌مناسبت نیست به یکی از ابرثروتمندان ایران که ثروت افسانه‌ای‌ش را از پایمال کردن حقوق مردم و درد و رنج عشایر با حمایت‌های دربار و شاه، به‌دست آورده بود، بپردازیم.

 عدد 13 برای هرکس نحس باشد، برای او شانس آورده بود.

متولد 13 مرداد 1313 با شماره شناسنامه‌ 113، با 13 انگشتر، 13 اتومبیل، 13 محافظ و حساب‌های بانکی‌ که همگی به عدد 13 ختم می‌شدند. به گفته خودش همیشه با شماره 13 در لاتاری شرکت می کرد.

چوبدار و گله‌دار بهائی که در سنگسر (مهدیشهر فعلی) از هیچ شروع کرد و به کمک مقامات و شاه، در مدت کوتاهی به همه‌چیز رسید و امپراتور اقتصاد ایران شد.

فساد، باندبازی، زد و بند و زندگی پرزرق و برق، شیوه کار هژبر یزدانی بود.

او سمبل مصرف خودنمایانه بود، همان چیزی که از او نه یک سرمایه‌دار عقلانیت‌مدار، بلکه یک لمپن نوکیسه می‌ساخت.

هژبر یزدانی امپراتوری خود را بر پایه حمایت همشهری‌اش ارتشبد نعمت‌الله نصیری رئیس ساواک و هم‌کیش بهایی‌اش عبدالکریم ایادی پزشک مخصوص شاه ساخت.

شخص سومی هم در ثروت نامشروع هژبر مؤثر بود. او کسی نیست جز همشهریش پرویز ثابتی از اعضای بلندپایه ساواک.

معروف بود که می‌گفت: من یک پدر دارم تیمسار ایادی، یک برادر دارم تیمسار نصیری و یک نوکر دارم منصور روحانی وزیر آب و برق و کشاورزی.

هژبر با پایمال کردن حقوق مردم و دامداران و عشایر و رشوه به مدیران، به چنان ثروت افسانه‌ای دست یافت که سهام عمده بانک‌های بزرگ ایران را خریداری کرد.

رئیس بانک مرکزی وقت، متوجه این مسئله شد و آن را با هویدا نخست‌وزیر وقت در میان گذاشت. هویدا از هژبر خواست تا سامانهٔ بانکی را به حال خود واگذارد.

چندی بعد، رئیس بانک مرکزی نامه‌ای شدیداللحن از دادگستری دریافت کرد که چرا برای کارآفرین زحمت‌کشی همچون هژبر یزدانی دردسر ایجاد می‌کند.

هژبر در مرداد ۱۳۵۷ ظاهرا به دلیل تصرف زمین‌های دولتی به زندان افتاد و تا زمان انقلاب در زندان بود. با وقوع انقلاب به‌همراه سرتیپ محرری، رئیس زندان قصر، به خارج گریخت.

او دوباره به گله‌داری بازگشت؛ اما این بار، در قامت یک پدرخوانده، در سن‌خوزه، پایتخت کاستاریکا، در قصری با دیوارهای بلند، سیم‌های خاردار، دروازه‌ای بزرگ و آهنین و با محافظان مسلح. هزاران کیلومتر دورتر از ایران، جایی که در ورودی آن نوشته بود سنگسر.

هژبر یزدانی در 29 فروردین 1389 در 76 سالگی در قصر خود در کاستاریکارا جان باخت.

از او سه پسر و سه دختر باقی مانده. هژبر برای فرار از مالیات بخش زیادی از اموالش را به نام فرزندانش کرده بود.